برادرم...فرشید جان...

 

به دریا شکوه بردم درشب دشت

                       از اون عمری که تلخ تلخ بگذشت

به هر موجی که می گفتم غم خویش

                      سری بر سنگ می زد باز میگشت

غم مرگ برادر کوچک غمی نیست

                     جگر می سوزد و درد کمی نیست

برادر زیبا  گل باغ  چراغ  است

                      که بی او زندگی جزماتمی نیست...

ديدن اشكهاي پدر و مادر ، اگر چه دردناك ، اما طبيعي است ،

اما غم برادر داشتن و پي گير حال و روزگار برادر بودن و

در فراقش اشك ريختن ، حكايت از دردهاي جانكاهي دارد كه گفتني نيست .

خدایا هر کسی یادم کند ، یادش بخیر،

خدایا هر کسی یادم نکرد ، یادش بخیر،

خدایا هر کسی یادش رود یادم کند ، یادش بخیر...

خداوند بی نهایت است اما به قدر نیاز تو فرود می آید بقدر آرزوی تو گسترده می شود و بقدر ایمان تو کار گشاست ...

ميان اين همه دلتنگي و شلوغي ازبزرگراه مهرباني ات اي خداي مهربان،

با دو پياله چاي داغ خود را عبورداده ام...

تنها براي آنكه آنها را با تو بنوشم  و چشم درچشم دلتنگي هايم  را با تو بگويم...

 راستي اي عزيزدل ،اي آرام اين جان بيقرار،افتخارميدهي؟؟؟

یاریم کن اما نه از سر دلسوزی ،

بلکه با عشقی سرشار از نور خدا و قلبی مهربان که خداوند در سینه ات قرار داده است .

 مرا باور کن و در هر مرحله از زندگی به یاد ...

آسمان امشب رنگ دیگری به خود گرفته است

شاید این آسمان حقیقتی رو در خود نهفته است

آیا کسی از این حقیقت خبر دارد؟

به راستی که حقیقت چیست؟

به ستارگان نگاه کن که دل شب راشکستند...

گاهی باید کم باشی تا کم بودنت احساس بشه

                                                        نه اینکه نباشی تا نبودنت عادت بشه...

 گاهی باید متواضع باشی تا ارزشت آشکار بشه

                                                    نه اینکه مغرور باشی تا ارزشت کم بشه...

ساکنان دریا پس از مدتی دیگر صدای امواج را نمیشنوند

چه تلخ است قصه ی عادت

آری چه تلخ است قصه ی عادت...

این است مفهوم زندگی کردن ،

 پس هرگز به خاطر غم هایت گریه مکن

و مگذار این زمین پست شنونده ی آوای غمگین دلت باشد ...

به شکوه آنچه بازیچه نیست بیندیش.

من خوب آگاهم که زندگی،یکسر ، صحنه ی بازی ست.

من خوب می دانم.

اما بدان که همه کس برای بازیهای حقیرآفریده نشده است.

مرا به بازی کوچک شکست خوردگی مکشان!

به همه ی سوی خود بنگر وباز می گویم که مگذار زمان،پشیمانی بیافریند.

به زندگی بیندیش با میدانگاهی پهناور و نامحدود.

به زندگی بیندیش که می خواهد باز بازیگرانش را با دست خویش انتخاب کند.

به روزهای اندوه باری بیندیش که تسلیم شدگی را نفرین خواهی کرد.

و به روزهایی که هزاران نفرین،حتی لحظه ای را بر نمی گرداند.

تو امروز بر فرازی ایستاده ای که هزار راه را می توانی دید،و دیدگان تو به تو

امان می دهند که راه ها راتا اعماقشان بپیمایی.

در آن لحظه یی که تو یک آری را با تمام زندگی تعویض می کنی،

در آن لحظه های خطیر که سپر می افکنی و می گذاری دیگران به جای تو بیندیشند،

در آن لحظه هایی که تو ناتوانی خویش را در برابرفریاد های دیگران احساس می کنی.

در آن لحظه یی که تو از فراز ، پا در راهی می گذاری که در آن سوی آن ،

اختتام تمام اندیشه ها و رویاهاست .

در تمام لحظه هایی که تو می دانی و می شناسی و می خواهی شناخت.

به یاد داشته باش، که روز ها و لحظه ها هیچگاه باز نمی گردند.

به زمان بیندیش وشبیخون ظالمانه ی زمان...